Kiedy byłem jeszcze bardzo małym chłopcem, moja Babcia opowiadała mi o czasach wojny i Powstania Warszawskiego. Mówiła między innymi o tym, że zanim rozpoczęły się walki, kupiła na targu koguta i trzymała w domu. I ten kogut najpierw chodził po podwórku a potem ze strachu uciekł do domu. Gdy zaczęły dochodzić odgłosy eksplozji wpadł do wanny pełnej wody i się utopił…
Babcia opowiadała też o tym, jak trudno było zdobyć węgiel by ugotować na kuchni obiad… Zupełnie tego nie rozumiałem, przecież babci mieszkanie znajduje się na pierwszym piętrze, nie ma tam żadnego podwórka a z węglem nie byłoby co robić – jest przecież kuchnia gazowa.
– No tak, ale w czasie wojny mieszkaliśmy w innym domu na warszawskich Bielanach, gdzie mięliśmy kawałeczek ogródka, był piec kaflowy i kuchnia opalana węglem – usłyszałem od babci. Wtedy chyba zrozumiałem, że to, co widzimy dzisiaj, nie zawsze było takie samo. Wówczas też zacząłem interesować się historią, czyli naszymi dziejami.
