(rozważania do Drogi Krzyżowej)
ROZWAŻANIE
Na krzyżu Jezusa napis
w dwóch językach ówczesnego świata,
po grecku i łacinie, oraz w języku narodu wybranego,
po hebrajsku, mówi, kim jest:
Król żydowski, obiecany Syn Dawida.
Piłat, niesprawiedliwy sędzia,
niechcący stał się prorokiem.
Światowej opinii publicznej
zostaje ogłoszona królewskość Jezusa.
Sam Jezus nie godził się na tytuł Mesjasza,
gdyż wiązał się z błędnym,
ludzkim rozumieniem zbawienia i władzy.
Ale teraz ten tytuł
może być wypisany publicznie na krzyżu.
W ten sposób On naprawdę jest królem świata.
Teraz jest naprawdę «wywyższony».
W swym uniżeniu się wznosi.
Teraz w radykalny sposób
wypełnił nakaz miłości,
złożył ofiarę z samego siebie
i właśnie w ten sposób objawił teraz
samego Boga, tego Boga, który jest miłością.
Teraz wiemy, kim jest Bóg.
Teraz wiemy, na czym polega
prawdziwa królewskość.
Jezus modli się, wypowiadając
początkowe słowa Psalmu 22:
«Boże mój, Boże mój,
czemuś mnie opuścił?» (Ps 22 [21], 2).
Utożsamia się z cierpiącym Izraelem,
całą cierpiącą ludzkością,
przeżywa dramat nieobecności Boga.
Sprawia, iż Bóg objawia się właśnie tam,
gdzie wydaje się,
że jest definitywnie pokonany i nieobecny.
Krzyż Jezusa jest wydarzeniem
o zasięgu kosmicznym.
Gdy Syn Boży umiera, świat spowijają ciemności.
Ziemia drży, a z krzyża
bierze początek Kościół złożony z pogan.
Rzymski setnik uznaje, pojmuje,
że Jezus jest Synem Bożym.
Z krzyża triumfuje wciąż na nowo.
